Dwars door de Cordillera Blanca

posted in: Blogs, Ecuador-Peru | 2

Huaraz ligt aan de rand van de Cordillera Blanca, het gebied dat bekend staat als een van de beste wandel- en klimgebieden ter wereld. Het aantal besneeuwde toppen van boven de 5000 meter is ontelbaar, en er is zelfs een groot aantal toppen van boven de 6000 meter hier. Ook ligt hier de Huascarán, met ruim 6700 meter de hoogste berg van Peru (en 4e hoogste berg van Zuid-Amerika). Vanaf Huaraz kijk je uit op een flink aantal van deze toppen, wat uitnodigt om in het Huascarán National Park de 4-daagse Santa Cruz trek te lopen: een supermooie trek waar je omringd bent door besneeuwde bergtoppen, en over een pas van 4750 meter gaat. Dit uitzicht maakte meteen duidelijk waarom we speciaal voor dit gebied naar Peru zijn teruggekomen; de vorige keer hadden we er helaas geen tijd meer voor.

Omdat we onze eigen tent niet bij ons hebben deze vakantie besloten we de trek georganiseerd te doen, waar er onder leiding van onze gids Javier naast ons 4 Ierse jongens in de groep zaten, en 1 meisje uit Duitsland. Het was een leuke gezellig groep waar we veel lol mee hebben gehad in die 4 dagen. Net als 2 jaar geleden bij de Salkantay trek (ook in Peru) werden we weer schromelijk verwend op de trek, want het grootste deel van de bagage werd door ezels gedragen, en we hadden een gids én een kok én een donkey driver, die goed voor ons zorgden. Iedere ochtend kregen we cocathee in de tent, een heerlijk ontbijtje (en iedere dag iets anders), een goed vullende lunch, in de middag een snack en ‘s avonds zowel soep als een rijst- of pastagerecht.

We liepen de trek in omgekeerde volgorde dan de meeste mensen doen, startend in Cachapampa en eindigend in Vaqueria. De eerste dag van de trek liepen we in ongeveer 4 uur door een oneindige vallei langs de rivier, beginnend op 2900 meter en langzaam stijgend naar 3760 meter. Het landschap veranderde geleidelijk, de bomen verdwenen en het werd steeds rotsiger. Jammer genoeg was het vrij bewolkt die dag, maar gelukkig waren er toch nog geen besneeuwde toppen die we die dag hadden kunnen zien, dus we misten weinig :). De tweede dag was een lange wandeldag, eerst wederom een paar uur door diezelfde vallei, waar we langs meertjes kwamen, en de gevolgen zagen van een lawine van een paar jaar geleden. Waar de vallei vroeger mooi groen was, lag er nu vooral zand, dat met de lawine mee naar beneden was gekomen. Javier vertelde ondertussen veel over de omgeving en over zijn eigen beklimmingen van de toppen die we zagen. Een grote prestatie. Op het einde van de vallei begon de klim voor die dag. De kampeerplek van die nacht lag op 4250 meter, maar eerst maakten we nog een sidetrip naar laguna Arhuaycoacha, een gletsjermeer op 4420 meter, waar de voet van de gletsjer in het strakblauwe meer verdwijnt. Het was die dag wisselend bewolkt, dus soms zagen we alle besneeuwde toppen om ons heen tussen de wolken door pieken. We duimden voor goed weer de dag erna, want als we goed geteld hadden (tussen de wolken door) zaten we op de kampeerplek tussen een stuk of 5 hoge besneeuwde pieken. Of het heeft geholpen weten we niet, maar de ochtend van de derde dag werden we wakker met een strak blauwe lucht, en zagen we de mooie besneeuwde toppen van maar liefst 5 hoge bergen om ons heen. We wisten niet meer waar we kijken moesten, zo mooi was het. De derde dag was de zwaarste dag, waar we eerst in ongeveer 3 uur klommen tot de pas van 4750 meter (maar ruim 50 meter lager dan de Mont Blanc), en daarna nog uren omlaag moesten lopen naar de volgende kampeerplek, op 3700 meter. De weergoden bleven ons gunstig gezind tijdens de klim, en omdat we regelmatig even moesten stoppen om op adem te komen (het zuurstofgehalte is toch een stuk minder op die hoogte dan we gewend zijn…) hadden we tijd genoeg om van het schitterende uitzicht te genieten. Op de pas kregen we er ook nog het uitzicht aan de andere kant bij, hoewel het daar wat bewolkter was, en we dus wel de vallei maar niet de andere toppen konden zien. Het goede weer had op het juiste moment gepiekt, want na een uurtje afdalen kwamen de wolken steeds lager te liggen en begon het te regenen. Gelukkig hadden we het mooiste uitzicht aan de andere kant van de pas met het schitterende weer al gehad. Laat in de middag kwamen we bij de kampeerplek aan, en begonnen we de aantallen kilometers toch wel wat te voelen. In 3 dagen tijd hadden we zo’n 45 kilometer afgelegd.

‘s Nachts werden we getrakteerd op een heldere sterrenhemel (waar Arjen graag voor opstond om foto’s te maken), die geen vergelijking in Nederland kent vanwege de lichtvervuiling. Gelukkig hoefden we de laatste dag nog maar 2 uurtjes te wandelen naar Vaqueria, het eindpunt van de Santa Cruz trek. Daar stond het transport al te wachten dat ons terug zou brengen naar Huaraz, een ruim 5 uur durende rit in een minivan, over een pas van 4767 meter, waar je aan de ene kant de Huascarán hebt liggen (de hoogste berg), en aan de andere kant twee andere hoge toppen, terwijl je recht vooruit de kronkelende zigzagweg naar beneden ziet gaan, en uitzicht hebt over de 2 groenblauwe Llanganuco meren. Wát een uitzicht, maar ook wát een rit over die veel te smalle, onverharde weg tegen de rand van de berg. Een flashback naar de ‘death road’ in Bolivia. Als je van onderaf kijkt is de berg zo steil dat je niet eens ziet waar er een weg loopt. Van bovenaf zie je het uiteraard wel, maar of je daar nou zou blij mee moet zijn… Op de top maakten we foto na foto van alle mooie uitzichten, maar uiteindelijk waren we vooral blij om weer terug te zijn in Huaraz. De rit van 5,5 uur, waarvan 4,5 uur over onverharde bergweggetjes, vergezeld van Peruaanse muziek waarbij alle liedjes hetzelfde lijken te klinken, is toch niet ons favoriete onderdeel van deze 4 dagen. De trek werd afgesloten met een diner bij de moeder van de eigenaar van het bureautje waar we de trek geboekt hadden. Een leuke manier om deze 4 dagen af te sluiten en een mooi moment ook om afscheid te nemen van onze 5 groepsgenoten.

De rest van onze groep ging direct weer met de nachtbus naar Lima, maar gelukkig hadden wij al eerder besloten om nog een nachtje in Huaraz te blijven, en konden we in ons hostel eindelijk weer douchen na 4 dagen, en in een bed slapen ipv in een tent op een matje in een slaapzak. We moesten er niet aan denken om direct na de trek weer een nachtbus te moeten nemen. We hebben daarna nog een dagje gerelaxed in Huaraz, en pakken straks weer de nachtbus terug naar Lima, waar we dan nog 2 dagen hebben vóór de reis naar huis weer begint. Hopelijk wordt daar het zonnige weer doorgezet.

Carla & Arjen

2 Responses

  1. Debby en ruud

    Jemig wat gaaf zeg!!! Wat een super mooie wandeling niet? En wat een mooie foto’s!!!
    Geniet er nog van!!
    Debby en ruud

Leave a Reply