Hawai’i, the Big Island

posted in: Blogs, Hawai'i | 0

Hawai’i, het eiland waar de staat Hawai’i naar genoemd is, wordt ook wel Big Island genoemd. Het is, de naam verraadt het al, het grootste eiland van Hawai’i, en zoals we al schreven vind je er ook de hoogste vulkaan van Hawai’i: Mauna Kea, op ruim 4200m boven zeeniveau. Het is zelfs de allerhoogste berg van de wereld, hoger dan de Mount Everest, als je het deel dat onder water zit ook meerekent.

Vorige week zaterdag vlogen we door van Kauai naar Big Island. Eerst naar de westkant, waar we verbleven in het plaatsje Captain Cook, en het tweede deel van de week aan de oostkant, in Hilo. Vanuit de westkant zijn we eerst twee dagen gaan duiken. Eerst een dagje om weer in te komen, en daarna het hoogtepunt: duiken met mantaroggen. De westkust van Big Island staat erom bekend dat je kunt nachtduiken met manta’s, en de duikschool waarmee wij gingen laat je dan eerst een duik doen in de late middag (vlak voor zonsondergang) zodat je alvast aan de duikplek kunt wennen, en met wat geluk ook al manta’s kunt zien bij daglicht. En geluk hadden we! Bij de middagduik zagen we 3 of 4 manta’s (het is niet duidelijk of de eerst terug kwam, of dat het verschillende waren), en bij de nachtduik maar liefst 8 manta’s. Tijdens de nachtduik krijgt iedereen een heel sterk licht (dat moet sowieso, anders zie je geen hand voor ogen). Alle duikers (van wel 10 verschillende boten) gaan allemaal op dezelfde plek op de grond zitten, en schijnen hun licht dezelfde kant op. Dat licht trekt plankton aan, en dat plankton trekt weer de grote mantaroggen aan. Hoewel het hele grote dieren zijn (tussen de 1,5 en 5 meter spanwijdte), doen ze mensen helemaal niks, en zijn ze vooral geïntereseerd in het eten van het plankton (ze eten ongeveer 12% van hun lichaamsgewicht per week aan plankton, wat voor grote manta’s neerkomt op zo’n 100 kilo per week (!). Duikers krijgen de stricte instructie om de manta’s niet aan te raken, maar daar trekken de manta’s zich dan weer weinig van aan. Regelmatig kregen we een aai van zo’n grote ‘vleugel’, als ze weer het plankton vlak bij onze lamp kwamen eten. Het was een fantastische en onvergetelijk ervaring om zó dichtbij 8 duikelende manta’s te zien! Zie de filmpjes onderaan dit bericht voor een zwemmende manta in de middag, en de manta’s tijdens de nachtduik.

Donderdag reisden we door naar Hilo. In die buurt kun je vaak stromende lava zien als toerist. We hadden online gezien dat er op dit moment geen actieve lavastromen te bekijken waren. Maar goede timing, of juist niet, want op de dag dat we aankwamen begon er ineens lava uit de grond te komen 35 km ten zuiden van Hilo, waardoor hele woonwijken geëvacueerd moesten worden. Niet echt een toeristische ‘attractie’ deze keer! De lavastromen concentreren zich rondom één woonwijk, 2 of 3 straten in totaal. Hoewel het dus van een vulkaanuitbarsting komt is er geen rook en ook geen lava die uit de de krater van de vulkaan gespuwt wordt. Er onstaan gewoon (nouja, ‘gewoon’?!) ineens spleten in de grond, waar dan loeihete lava uitkomt (maar niet héél hoog de lucht in), die zich heel langzaam maar wel gestaag voortbeweegt, tot het vuur (letterlijk) gedoofd is, en de lava versteent. Vreselijk voor de mensen die in die woonwijk wonen, die hun hele hebben en houden achter moesten laten in de evacuatie, en waarvan velen ook alles kwijt zijn geraakt, door de lava. Wij hadden er verder gelukkig weinig tot geen last van, behalve dat we om 4 uur ‘s nachts ineens opgeschrikt werden door een alarm pushbericht op onze telefoons (dat in de wijde omtrek naar alle mobiels werd gestuurd) over de evacuatie in het desbetreffende gebied, dat sindsdien voor iedereen is afgesloten.

Ook de aardbeving van 6.9 op de schaal van Richter, de zwaarste die Hawai’i in 40 jaar gehad heeft, kregen we mee op een afstand van ongeveer 20 km van het epicentrum. Gelukkig waren we buiten (we zaten in de auto), en hadden we er dus relatief weinig last van, in tegenstelling tot wanneer we ergens binnen waren geweest, waar blijkbaar alles wat aan de muur hing zo’n beetje naar beneden is gekomen op de meeste plekken. We vonden wel gek dat de streep op het midden van de weg ineens begon te bewegen, en dat het wegdek ineens zo ongelijk was :o. Het leek alsof we op een weg met grote kuilen aan het rijden waren. Pas later hoorden we dat het om zo’n zware aardbeving ging. Tijdens de aardbeving zaten we in Volcanoes National Park, waar we de Chain of Craters weg aan het rijden waren, een weg die meer dan 1000 meter afdaalt in zo’n 30 km. Regelmatig in de geschiedenis is de weg overstroomd door lava van de vulkanen maar steeds weer is dat hersteld. De weg eindigt wel abrupt, weliswaar bij de zee maar daar waar vroeger een doorweg was naar een ander deel van het eiland is ook die inmiddels met lava overstroomd, en hebben ze het maar zo gelaten. Het is dus een doodlopende weg die je ook weer omhoog moet. Helaas hebben wij het einde van de weg niet gezien omdat we toen we bijna onder waren rangers tegenkwamen die uiterst rustig vermeldden dat ze de weg aan het sluiten waren vanwege de zware aardbeving. Aangezien we onderweg al regelmatig grote rotsblokken op de weg waren tegengekomen, en naschokken hadden gevoeld verbaasde ons dat niet. We hadden toen nog niet door dat ze het hele park aan het sluiten waren ivm de aardbevingen, maar toen we weer boven waren vertelden andere rangers ons dat het hele park geëvacueerd moest worden. Klinkt heel spannend, maar kwam er eigenlijk gewoon op neer dat iedereen het park moest verlaten. Niks geen spannende evacuaties met helicopters en dat soort dingen. Jammer genoeg bleef het park daarna enkele dagen dicht, en hebben we niet terug kunnen gaan om dat deel te bezoeken dat we nog niet gezien hebben.

Uiteindelijk zijn we daarom 2 dagen naar Mauna Kea gegaan, de hoogste berg, één keer met zonsondergang, en om sterren te kijken vanaf het visitors centrum (op ongeveer 3000m), en één keer om naar de top te gaan (4200m). Dat was wel weer even andere koek dan op het strand zitten in je zomerkleding met 28-30 graden. Het vroor net niet op de top, maar het scheelde niet veel, dus het was laag op laag op laag. Gelukkig hadden we daar rekening mee gehouden, maar het was wel brrr koud. En het meer dan waard! Het uitzicht vanaf de top op de verschillende kraters was schitterend! Om naar de top te gaan moet je eigenlijk wel een 4X4 hebben, en die hebben wij niet, maar gelukkig kwamen we twee andere Nederlanders tegen die dat wel hadden, én die nog plek hadden op de achterbank, dus konden we tóch nog naar de top van de berg.

De allerlaatste dag hadden we bewaard voor de Akaka watervallen net buiten Hilo, vóór we naar het vliegveld moesten voor onze vlucht naar het derde en laatste eiland. Helaas had het weer ook bijpassend weer bewaard voor die laatste dag, want de watervallen hebben we bekeken in de stromende regen. Voordeel is wel dat de waterval dan nóg indrukwekkender is dan anders. Nadeel is dat er door de regen zo’n waas overheen hangt dat je hem nauwelijks ziet. En lang leve de onderwatercamera, zodat we tenminste wel nog een foto konden maken.

Dat derde en laatste eiland is Maui, waar we nu zitten. Nog een weekje te gaan voor we weer naar huis komen.

Aloha!

Carla & Arjen

Filmpjes

Manta overdag:

Manta’s tijdens nachtduik:

Krater in Volcanoes National Park tijdens een van de naschokken van de 6.9 aardbeving van 4 mei 2018 op Big Island. Aan de rechterkant rollen de stenen zichtbaar naar beneden (geluid aanzetten)

Leave a Reply